03136205372

پشتیبانی مشتریان

سبد خرید

سبد خرید

بسیاری از مردان سیاهرگ ها در کیسه بیضه به صورت برآمده و بزرگ هستند که پزشکان به این وریدها واریکوسل می گویند. بسیاری از مردان مبتلا به واریکوسل هیچ علامتی ندارند، اما برخی ممکن است مشکلات باروری داشته باشند.

واریکوسل بسیار شایع است و ۱۰ تا ۱۵ درصد مردان به آن مبتلا هستند. بحث پزشکان درباره نقش واریکوسل در ناباروری ادامه دارد.

برخی تحقیقات نشان می دهد که درمان واریکوسل ممکن است باعث بهبود نتایج باروری شود. با این حال، یک بررسی سیستماتیک بیان می کند که شواهد موجود کافی نیست و پزشکان باید تحقیقات بیشتری انجام دهند.

در این مقاله، اطلاعاتی در مورد تاثیر واریکوسل در باروری و زمان مراجعه به پزشک ارائه شده است.

واریکوسل چیست ؟

واریکوسل زمانی رخ می دهد که برآمدگی ناشی از بزرگ شدن وریدهای داخل کیسه بیضه باشد. تورم معمولاً شبیه بزرگ شدن بالای بیضه بدون تغییر رنگ است.

شبکه پامپینیفورم گروهی از وریدهای داخل کیسه بیضه است. این وریدها به خنک شدن خون قبل از رفتن به شریان بیضه کمک می کنند.

اگر بیضه ها خیلی داغ باشند، نمی توانند اسپرم سالم بسازند. سلامت اسپرم بر باروری تأثیر می گذارد، بنابراین ضروری است که رگ ها بتوانند خون را خنک کنند.

اکثر افراد مبتلا به واریکوسل علائمی ندارند، اما برخی ممکن است مشکلات باروری را تجربه کنند.

هنگامی که فردی مبتلا به واریکوسل باشد، ممکن است تورم و حساسیت کیسه بیضه را نیز تجربه کند.

آیا واریکوسل باعث ناباروری می شود؟

اکثر مردانی که واریکوسل دارند مشکل باروری ندارند. با این حال، نرخ ناباروری در بین افراد مبتلا به واریکوسل بیشتر از افراد بدون آن است. این تفاوت ممکن است به این دلیل باشد که واریکوسل با توانایی بدن در ساخت و ذخیره اسپرم تداخل داشته باشد.

یک منبع مورد اعتماد در سال ۲۰۱۴ اطلاعات ۸۱۶ مرد مبتلا به ناباروری را جمع آوری کرد و تقریباً یک سوم آنها واریکوسل داشتند. این فراوانی نشان می دهد که واریکوسل گاهی، اما نه همیشه، عاملی برای ناباروری است.

تحقیقات در مورد اینکه آیا درمان واریکوسل می تواند باروری را بهبود بخشد یا خیر، متفاوت است.

یک متاآنالیز مطالعات قبلی در سال ۲۰۱۲ شواهدی را نشان داد که درمان واریکوسل ممکن است باروری را بهبود بخشد، به خصوص اگر علت ناباروری زوجین ناشناخته باشد. با این حال، محققان هشدار می دهند که شواهد ناکافی هستند و بنابراین تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

اصلی ترین نگرانی در مورد واریکوسل این است که برآمدگی وریدها ممکن است به اسپرم ها آسیب برساند و تعداد اسپرم را کاهش دهد. در افراد با تعداد متوسط اسپرم، واریکوسل بعید است که باعث ناباروری شود.

هنگامی که یک زوج نمی توانند باردار شوند، انجام آزمایش های مختلف از جمله تعداد اسپرم بسیار مهم است و فرض نمی کنیم که واریکوسل لزوماً تنها علت آن باشد .

علت و عوامل خطر واریکوسل 

واریکوسل زمانی رخ می دهد که سیاهرگ های کیسه بیضه بزرگ متورم شوند.

دریچه رگ ها از جریان خون به عقب جلوگیری می کند، اما گاهی اوقات دریچه از کار می افتد و باعث می شود خون به عقب برگردد و به ورید آسیب برساند و باعث تورم شود.

پزشکان به طور کامل نمی دانند که چه چیزی باعث از کار افتادن دریچه ها و ایجاد واریکوسل می شود. آنها رایج هستند و معمولاً به معنای وجود یک مشکل اساسی برای سلامتی نیست.

تحقیقات منتشر شده در منبع معتبر سال ۲۰۱۴ نشان می دهد که سیگار ممکن است یک عامل خطر برای واریکوسل باشد، زیرا به رگ های خونی فرد آسیب می رساند. همین مطالعه ارتباطی بین مصرف الکل یا شغل فرد و واریکوسل پیدا نکرد.

رشد معده به ندرت می تواند به رگها فشار وارد کند و باعث واریکوسل شود. این موضوع بیشتر در مردان بالای ۴۵ سال دیده می شود.

در بسیاری از افراد، واریکوسل هیچ علت مشخصی ندارد.

تشخیص واریکوسل

بیشتر مردانی که به واریکوسل مبتلا هستند متوجه هیچ چیز غیرعادی نمی شوند، اگرچه برخی افراد در کیسه بیضه احساس سنگینی یا ضربان گاه به گاه را گزارش می دهند. بسیاری از مبتلایان تنها پس از تجربه مشکلات ناباروری متوجه می شوند که به واریکوسل مبتلا هستند.

پزشک معمولا می‌تواند واریکوسل را در طول معاینه فیزیکی با نگاه کردن به کیسه بیضه و احساس توده‌ها و رگ‌های خونی غیرعادی تشخیص دهد.

اگر پزشک مشکوک به واریکوسل باشد، ممکن است سونوگرافی تجویز می کند که یک آزمایش تصویربرداری بدون درد است و به پزشک اجازه می‌دهد سیاهرگ‌های داخل کیسه بیضه را ببیند.

اگر فرد مشکل باروری داشته باشد، ممکن است پزشک برای بررسی کیفیت اسپرم، آزمایش مایع منی را نیز تجویز کند.

درمان

واریکوسل که علائمی ایجاد نمی کند ، نیازی به درمان ندارد. واریکوسل ممکن است نیاز به درمان داشته باشد زمانی که:

هنگامی که مردم تصمیم به درمان دارند ، دو گزینه متفاوت وجود دارد :

آمبولیزاسیون
جراحی آمبولیزاسیون به طور موقت جریان خون را قطع می کند. پزشک می تواند این روش را در مطب خود با بی حسی موضعی انجام دهد، به این معنی که فرد دردی را در آن ناحیه احساس نمی کند.

در طول آمبولیزاسیون، پزشک یک سوزن را معمولاً از طریق کشاله ران وارد سیاهرگ می کند. گاهی ممکن است سوزن را از طریق گردن وارد کنند. سوزن به پزشک کمک می کند تا به سیاهرگ های کیسه بیضه دسترسی پیدا کند و واریکوسل را مسدود کند.

فرد ممکن است بعد از عمل کمی درد و حساسیت داشته باشد، اما دوره نقاهت آن کوتاه است و فرد می‌تواند بلافاصله به فعالیت‌های معمول خود بازگردد.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ نشان می دهد که آمبولیزاسیون ممکن است در ۱۹.۳ درصد موارد ناموفق باشد. اگر آمبولیزاسیون جواب نداد، جراحان ممکن است نیاز داشته باشند روش دیگری را برای درمان واریکوسل امتحان کنند.

عمل جراحي
پزشک می تواند واریکوسل را با انسداد جریان خون به ورید آسیب دیده از بین ببرد. این عمل جراحی واریکوسلکتومی نامیده می شود.

یک فرد قبل از عمل واریکوسلکتومی یک بیهوشی عمومی دریافت می کند، بنابراین در طول عمل خواب است و نمی تواند دردی را احساس کند. فرد ممکن است چند روز پس از آن کمی درد و حساسیت داشته باشد.

جراحی نسبت به آمبولیزاسیون با نرخ شکست کمتر از ۵ درصد مؤثرتر است.

جراحی لاپاراسکوپی از برش کوچکتری نسبت به جراحی باز استفاده می کند و دوره نقاهت کوتاهتری دارد اما به یک جراح بسیار ماهر نیز نیاز دارد. جراحی باز از یک برش بزرگتر در کیسه بیضه استفاده می کند.

درمان واریکوسل برای مردان چشم انداز نسبتا خوبی دارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ روی مردان با تعداد اسپرم کم و مبتلا به واریکوسل نشان داد که جراحی تعداد اسپرم آنها را به طور متوسط از ۲.۴ به ۱۱.۶ میلیون در میلی لیتر افزایش داد.

مردانی که واریکوسل و سابقه ناباروری دارند باید با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای درمان صحبت کنند. در برخی موارد، جراحی ممکن است امن ترین گزینه برای افزایش باروری باشد. در شرایط دیگر، ممکن است یک زوج با تکنیک‌های لقاح کمکی، مانند لقاح داخل رحمی (IUI) و لقاح آزمایشگاهی (IVF) نتایج بهتری داشته باشند.

هیچ شواهدی مبنی بر اینکه واریکوسل به طور اجتناب ناپذیری باعث ناباروری مرد می شود وجود ندارد. در ۱۰ تا ۲۰ درصد از مردان، واریکوسل پس از جراحی عود می کند.

مردانی که متوجه رگ‌های متورم می‌شوند نباید تصور کنند که مشکلات باروری دارند، اگرچه ممکن است بخواهند در مورد این خطر با پزشک صحبت کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *