رادیوتراپی

1,326

رادیوتراپی

به استفاده از اشعه یا ذرات یونیزه با انرژی بالا برای ممانعت از رشد سلول های غیرطبیعی، رادیوتراپی یا اشعه درمانی گفته می شود. امروزه رادیوتراپی، به عنوان یک درمان قطعی و یا یک درمان تسکینی در کاهش علائم، همچنین به صورت ترکیبی با سایر درمان های سرطان، استفاده  می گردد، به طوری که تقریباً ۶۰ درصد بیماران سرطانی در مقطعی از دوره درمانی خود تحت رادیوتراپی قرار می گیرند.

در جریان پرتو درمانی، اشعه به طور همزمان به سلول های سالم و سلول های غیرطبیعی تابیده می شود، اما سلول های سالم، قادر به ترمیم صدمات ایجاد شده توسط اشعه هستند و می توانند به زندگی خود ادامه دهند. برعکس، سلولهای غیرطبیعی به این پرتوها حساسیت بیشتری دارند و کاملاً تحت تاثیر اثر تخریبی آن ها قرار می گیرند و از بین می روند. در این نوع درمان، دوز اشعه و برنامه درمانی طوری تنظیم می گردد که تا حد امکان سلول های سرطانی را از بین ببرد و حداقل آسیب را به سلول های سالم وارد کند. با این وجود ممکن است با تاثیر اشعه بر نسوج سالم، عوارضی چون التهاب، قرمزی و درد در نواحی تحت درمان ایجاد شود که همگی گذرا و قابل کنترل هستند.

بیشتر بخوانید: شیمی درمانی چیست؟

رادیوتراپی می تواند به صورت داخلی یا خارجی تجویز گردد. انتخاب هر کدام از این روشها به محل، اندازه و نوع تومور بستگی دارد. گاهی بیماران با هر دو روش تحت اشعه درمانی قرار می گیرند. در هر صورت در هر دو روش، اشعه بطور دقیق برای تاثیر گذاشتن بر تعدادی از سلول های سرطانی باقیمانده و بخش کوچکی از سلول های طبیعی اطراف آنها تنظیم می شوند.

radiotherapy for breast cancer
رادیوتراپی برای ناحیه سینه

در قالب دسته های کلی رادیوتراپی داخلی و خارجی، روشهای گوناگونی برای رساندن اشعه به منطقه سرطانی وجود دارد. حتی اشعه های متفاوتی را نیز می توان بکار برد. رادیوتراپ می تواند براساس آیتم های خاص، منابع اشعه را انتخاب کند: اشعه ایکس، پرتو الکترون، اشعه گامای کبالت یا در مواقع نادرتر پرتوی پروتون یا نوترون. اشعه با استفاده از ماشینی به نام شتاب دهنده خطی به کار می رود، از آنجا که برخی از اشعه ها روی تومورهای عمیق تر و بعضی از آنها بر تومورهای سطحی بهتر عمل می کنند انتخاب نوع دستگاه یا اشعه بستگی به اندازه، موقعیت و شکل تومور سرطانی دارد.

بیشتر بخوانید: درمان سرطان پستان

در رادیوتراپی خارجی، تشعشعات رادیواکتیو از بیمار ساطع نمی گردد و خطری برای افرادی که در اطراف بیمار هستند، ندارد. اما در رادیوتراپی داخلی که از اشعه های دارای انرژی بسیار بالا استفاده می شود، کاشت مواد رادیواکتیو گاهی می تواند خطری برای دیگران ایجاد کند و به همین دلیل، این درمان تنها در بیمارستان انجام می گیرد و درباره ملاقات مقررات خاصی وجود دارد. هنگامی که این درمان تمام شد و بیمار مرخص گردید، خطری برای دیگران وجود ندارد.

تعداد جلسات رادیوتراپی و مدت زمان هریک از آنها نیز متفاوت است. استاندارد فعلی برای درمان ۵ روز در هفته و در طول یک دوره چند هفته ای با یک وقفه دو روزه در آخر هفته می باشد. در برخی شرایط گاهی بیمار داوطلب رادیوتراپی حین عمل می شود که در آن مقدار لازم اشعه مستقیماً و بلافاصله پس از عمل به نقطه ای که تومور برداشته شده تابیده می شود. این درمان می تواند به طور خارجی نیز پس از عمل انجام گیرد و این مزیت را بر روش خارجی دارد که مقدار بیشتری اشعه می توان به نقطه تومور رساند. گاهی نیز از روشی در رادیوتراپی استفاده می شود که مقدار اشعه کمتر در مدت زمان بیشتر برای بیمار تجویز می گردد. این روش را پرتو درمانی هایپرفراکشن یا رادیوتراپی با اشعه بسیار خرد می نامند. در این نوع درمان، مقدار اشعه لازم در مقادیر بسیار کم ظرف ۴ تا ۶ ساعت طی دو تا سه بار در روز به بیمار داده می شود. این کار مستلزم دو تا سه بار رجوع به بیمارستان در طی روز است که می تواند در بیمار ایجاد ناراحتی و گاهی اضطراب کند، اما در عوض، عوارض جانبی آن کمتر بوده و در برخی بعضی از انواع سرطان ها، درمانی مؤثرتر به شمار می آید.

بیشتر بخوانید: هورمون درمانی

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.